Yaşadığımız konjonktürde Kıbrıs sorunu ve Türkiye-Yunanistan ilişkilerinin bilinen durumu; yine Kıbrıs sorunu ve ambargo dolayısıyla ABD’nin Türkiye ve Yunanistan’la olan ilişkilerindeki açmazlar; ambargo ve Türkiye-Yunanistan ilişkileri dolayısı ile NATO’nun Doğu Akdeniz’deki durumu; bunlara, bu durumlardan dolayı Sovyetler’in Türkiye ve Yunanistan’la olan ilişkilerindeki muhtemel yeni girişimleri de ilave edildiğinde; Türkiye, emperyalizmin Ortadoğu’daki varlığı açısından çözümü zorunlu bir sürü çelişkinin kördüğüm noktası olmaktadır.

Bu koşullarda emperyalizmin Ortadoğu’daki ve Türkiye’deki varlığını ne pahasına olursa olsun garanti altına almak ve koruyabilmek için çok yönlü bir plan üzerinde çalışacağına şüphe yoktur.

İç politikadaki son gelişmeleri ABD-Türkiye ilişkilerinin alabileceği muhtemel biçimler açısından ele almahyız.

MC partilerinin son günlerde iç savaşa hazırlık mitingleri, komünizme karşı savaş naraları ve faşist saldırıların artırılması şeklinde sürdürdükleri kampanyaları, dış politikadaki gelişmelerin olağanüstü dengesizliği göz önüne alınarak, dış ilişkilerdeki bu dengesizliklerin ülkeye muhtemel yansımaları dikkate alınarak analiz edildiği taktirde daha iyi anlaşılabilir.

MC partileri ABD’ye yeni bir alternatif sunma gayreti içindedirler. Ecevit’in dış gezilerinde sarfettiği tüm çabalara rağmen, ABD’nin Türkiye’ye ilişkin planı tek alternatifli (Ecevit’e dayanma) bir plan olamaz. (Ortadoğu’daki gelişmeler yakından gözlenmeli: Son günlerde "büyük" basında Türkiye-İran ilişkileri; İran’dan "ithal" Kürt sorunu; Kürt sorunu içinde SSCB-ABD etkileri hakkında yazılara sık sık rastlanır oldu).

ABD’nin Türkiye’deki varlığının tek altematifli bir planla sürdürülemeyeceğini bilen MC partileri, ABD planının muhtemel diğer altenatiflerini hesaba katarak, bu alternatiflerin gündeme getirilmesi halinde uygulanabilir kılmak için koşullar yaratmak veya değişik alternatiflerin gündeme alınması için uygun ortam yaratmak yönünde bir politika izlemektedirler.