Aslında MC, gelinen noktada (Erbakanlı yapısıyla!) egemen sınıflar ve emperyalist güçler açısından geçerliğini yitirmiş durumdaydı. Egemen sınıfların o aşamadaki tercihlerinin, kontrol altındaki bir CHP hükümeti yönünde olduğunu gösteren belirtiler vardı. (Ecevit'e yönelik suikast olayları arkasından ordudaki tasfiyeler ve N.Kemal Ersun'un emekliye ayrılması, bu belirtiler arasında sayılabilir.) Bu tercihin nedenleri üzerinde tartışılabilir: Kontrol altında tutulacak bir Ecevit Hükümeti'nin, Erbakan'lı bir MC'den tekelci burjuvazinin sorunlarının çözümü bakımından daha elverişli olanaklar sunabileceği düşünülmüş ve Ecevit'in şahsında solun yıpratılması da hesaplanmış olabilir...

Ancak seçim sonrasında ortaya çıkan parlamento aritmetiği, bunun hemen gerçekleşmesine olanak tanımadı. Demirel iktidar olanaklarından her zaman sonuna kadar yararlanma eğilimindeki bir siyaset adamı olarak, eli kanlı faşist terör çeteleriyle birlikte, Erbakanı da arkasına takarak, II.MC'yi kurdu. 5 ay kadar süren bu II.MC, ekonomik kriz, döviz sıkıntısı, faşist terör ve katliamlar vb. yönlerden hiçbir şekilde I.MC'yi aratmadı.